Vitaliteit in de knel door miskenning

Ziek!
Ik meld me maar ziek, want ik kan het niet langer aan! De noodkreet van Maria kwam hard bij me binnen. Wat was er gebeurd dat ze haar werk niet meer zag zitten, terwijl ze er altijd met zoveel enthousiasme over vertelde.

Rijke bagage als ballast
Maria ken ik van de werkgroep Diversiteit. Zij was door haar leidinggevende gevraagd deel te nemen aan de werkgroep, omdat zij als geen ander weet wat culturele diversiteit betekent. Geboren in Brazilië, een moeder met Italiaanse roots. Als jongvolwassene een lange tijd in Amerika gewoond en nu al 25 jaar gelukkig met haar gezin in Nederland. Ik zag Maria altijd als een sterke vrouw, die goed kon verwoorden hoe ze dingen zag en haar mening kon geven. Ze was in staat een statement te maken. Nu ziet ze geen andere oplossing dan zich ziek te melden. Waar is haar energie en vitaliteit gebleven?

Na afloop van de werkgroepvergadering hebben we wel eens samen een kop koffie gedronken. Dan vertelde ze enthousiast over haar werk, de mensen die ze begeleidde en het grote vertrouwen dat ze van hen kreeg. Af en toe vertelde ze ook wel eens over spanningen in het team. Maar dat deze zo hoog op liepen dat ze er ziek van wordt! Te triest voor woorden, maar helaas niet nieuw.

Dubbel hard werken voor (h)erkenning
En zeker niet nieuw voor mensen met een rijke bagage aan culturen. Helaas hoor en lees ik te vaak dat mensen met roots van elders extra hard moeten werken voor waardering en erkenning van collega’s. Zelfs Michelle Obama schrijft in haar boek over de extra inzet die ‘zwarte’ mensen moeten leveren om erkenning te krijgen. Zij schrijft over de enorme druk die dit met zich mee brengt.

Voor Maria was het niet anders. Ze vertelde dat ze was gevraagd te solliciteren voor een andere (hogere) functie. Passend bij haar karakter, dacht ze er goed over na en verstuurde ze de sollicitatiebrief. Ze werd uitgenodigd voor een gesprek, wat vreemd verliep. Meerdere malen werd haar gevraagd het antwoord te herhalen omdat de sollicitatiecommissie haar niet goed leek te verstaan. Een vreemd ervaring omdat dit nooit eerder een punt van aandacht is geweest. Ze werd dan ook afgewezen omdat ze moeilijk te verstaan was. Dit zou belemmerend zijn in de nieuwe functie. Over de inhoud van het gesprek werd niet gesproken. Degene die haar vroeg om te solliciteren kende haar en wist dat ze met een accent spreekt. Het was een domper voor haar om vanwege haar accent afgewezen te worden. Nu kan ze de spanning in het team niet meer aan.

Pijn lijden om wie je bent
Als ik haar spreek hoor ik wat er is gebeurd. Al langere tijd had ze het gevoel dat enkele collega’s haar niet serieus namen door haar inbreng te negeren. Wanneer ze collega’s erop aansprak was de reactie dat men het was vergeten of zij had het verkeerd gezien.

Dit raakte haar extra hard omdat ze werkt vanuit het principe ‘wat is goed’ voor de mensen die ik begeleid. Voor haar beleving werd niet alleen zij niet serieus genomen, maar de mensen die zij begeleidde werden ook nog eens te kort gedaan. Gesprekken met haar leidinggevende leken in het begin effect te hebben. Maar het gedrag van collega’s kwam na verloop van tijd in een veel heftiger vorm terug. Gedurende een langdurig proces is haar energie en kracht vervlogen en is nu een grens bereikt. Ze kan het niet meer opbrengen om haar werk, waar ze altijd veel plezier aan beleefde, nog te doen.

Hoe nu verder?
Na een aantal weken krijgt Maria het voorstel om in een ander team te gaan werken, andere locatie en andere collega’s. De vraag is en blijft of dit nu echt een oplossing is, of het verplaatsen van het probleem. Voor Fatima Aboulouafa, politiechef in den Haag, was de overplaatsing naar Leiden niet de oplossing Ik denk dat dit voor Maria ook niet de oplossing zal zijn. Een proces van uitsluiting is niet alleen een zaak van het team. Het heeft zeker ook met visie en beleid te maken, met de kijk op de samenleving en hoe er naar mensen gekeken wordt met roots van elders.

In sociaal maatschappelijke sectoren ben je als mens, als individu, het belangrijkste instrument. Jouw persoonlijke uitstraling, kennis en inzichten dragen bij aan kleine en grote successen voor de mensen die je cliënten en/of klanten zijn. Als je in plaats van steun miskenning ervaart van je collega’s werkt dit ziekmakend. Alle energie en vitaliteit raakt opgebrand.

Herken je het verhaal van Maria of zie je het bij een collega gebeuren? Door mijn ervaringen van vele jaren ben ik in staat mensen in deze situatie te coachen. Een eerst stap is het vertellen van je persoonlijke ervaring. Neem het verhaal van Maria als voorbeeld en praat er over met mensen die je vertrouwt, of met mij.

Marrie Stoffer
Marrie@symion.nl, of 06 83941788.

Deel dit met je vrienden

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on email
Email

Gerelateerde blogposts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deel dit op je favoriete social media!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on whatsapp
Share on email
Share on print