Herstellen naar vitaliteit.

Onlangs hebben mijn vrouw en ik een meerdaagse wandeltocht door/over/in de bergen op Corsica gemaakt. Een prima manier om je hoofd helemaal leeg te maken: bij iedere stap moet je opletten waar je je voet zet! Je kunt nergens anders meer aan denken. We liepen etappes van ongeveer 15 km per dag, met honderden hoogtemeters. Best zwaar met een temperatuur boven de 30 graden, maar goed te doen. Onze conditie was immers uitstekend en dat merkten we aan ons tempo en energieniveau.

Tot die vijfde nacht. Ik had iets verkeerds gegeten of gedronken: alles kwam eruit, slecht geslapen, misselijk, geen trek in het ontbijt. Wat doen we? Wel of niet de volgende etappe lopen? Na wat lichts gegeten en gedronken te hebben voelde het voor mij voldoende goed om het te proberen. Een taxi bellen kan onderweg ook nog wel….

Die dag heb ik ervaren wat een gebrek aan vitaliteit met je doet. Ik kon mijn vrouw, berg op, niet meer bijhouden, hijgend liep mijn hartslag op naar 160. Het tempo moest omlaag, ik moest vaak rusten (ik heb die dag veel foto’s gemaakt) en heb extra veel gedronken. Mijn reserves waren op en ik liep tegen mijn grens aan.

Gelukkig haalden we het eindpunt ongeschonden en herstelde ik die dag uiteindelijk volledig (door versneld metabolisme?)

Wanneer je niet (meer) vitaal bent, gaat dat ten koste van je vermogen. Je kunt minder, je houdt het minder lang uit, je belastbaarheid neemt enorm af. Het is dan goed om rust te nemen, om te herstellen. De belasting moet je aanpassen aan de lagere belastbaarheid. Maar, net als dat bij een bergwandeling de hellingen niet minder stijl worden, blijft de werkomgeving ook dezelfde druk uitoefenen. Het gevaar doemt dan op toch door te gaan waar het eigenlijk niet meer kan. Bij het bereiken van fysieke grenzen kun je gewoon niet verder: je verzuurt, je komt adem te kort, je moet stoppen. In een werkomgeving gaat het vaker om mentale belasting. Je gaat niet hijgen, maar de stress neemt zodanig toe dat ook daar grenzen worden bereikt of overschreden. De (economische, sociale of morele) druk van de omgeving wint het van je interne gevoel dat het niet meer gaat. Ga je dan toch door dan volgt uitputting. Dat levert altijd schade op. De vitaliteit gaat nog verder achteruit en herstellen levert niet genoeg energie op voor de volgende etappe. Soms verloopt dit heel sluipend. Je ontkent dat het speelt en je houdt je groot. Uiteindelijk gaat het ten koste van je inzetbaarheid. Wie niet luistert naar zijn lichaam zal voelen. Er volgen fysieke klachten en uiteindelijk uitval. Wanneer je ‘echt’ ziek bent kun je legitiem afmelden en fysiek herstellen. Maar al te vaak zijn we gefocust op het fysieke aspect van vitaliteit. Logisch, maar ik denk dat de mentale kant misschien nog wel belangrijker is. Van de fysieke ongemakken van een keer verkeerd eten of drinken herstel je sneller dan wanneer je mentaal structureel te zwaar wordt belast. Daar zijn onder andere de volgende drie oorzaken voor aan te wijzen:

  1. Je hebt het minder snel door dan fysiek vermoeidheid. Het is dan het vaak al te laat.
  2. Het bouwt zich langzaam op. De snelheid van het herstel staat in relatie tot de snelheid van het verval.
  3. De cultuur van de omgeving die niet accepteert dat we het bijltje erbij neergooien. De herkenning en acceptatie is vaak nog laag.

 

Wat te doen? Net als bij mijn wandeling was ik me volledig bewust van mijn gevoel en zwakte. Dit heb ik duidelijk gecommuniceerd, waarbij we alle ‘voors en tegens’ afwogen. Samen hebben we het besluit genomen het te proberen met aangepaste condities (lager tempo) en voorwaarden. Als het niet meer ging zou ik stoppen om te voorkomen dat ook de rest van de wandeltocht zou moeten worden geannuleerd. Kortom, bespreek je gevoel, communiceer over wat wel en niet meer gaat, hoe je kunt herstellen en hoe je op langere termijn het beste kunt blijven geven.

De foto’s van díe etappe waren overigens het meest indrukwekkend.

Ook eens onderzoeken hoe vitaliteit kan worden versterkt en behouden? Jan vindt het interessant en komt er graag, tijdens een kop koffie, over doorpraten. Telefoon 06 44264418.

Deel dit met je vrienden

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on email
Email

Gerelateerde blogposts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deel dit op je favoriete social media!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on whatsapp
Share on email
Share on print